Chicago Marathon Race Day

and more…

Op zondag morgen 8 oktober ging de wekker vroeg, heel vroeg om 5 uur ging de wekker .. om gedoe met de lift in het hotel te voorkomen (zie mijn vorige blog) zorgde ik dat ik vol ornaat, met alle spullen naar de ontbijtzaal beneden zal gaan. Ik zat daar rond een uurtje of half 6 met nog heel veel andere marathon toppers! Hierdoor had ik voor mijn gevoel wel de tijd om rustig te ontbijten want ik wilde om kwart voor rond kwart over 6 de bus pakken en zo om half 7 bij het startgebied te zijn. Achteraf denk ik dat was mogelijk wat krap met een starttijd om 8.00 uur

Wake up!! and move

Na alles 2x gecontroleerd te hebben of ik alles bij mij had, snel naar de lift om naar het ontbijt te gaan. (lopen was niet echt een optie als je op de 25e etage zit) Bij het ontbijt valt me op dat ik met mijn blauwe startnummer niet echt in de meerderheid ben, er zijn veel oranje nummers, wetende dat die een startwave later starten en van de rode nummers, de startwave voor de mijne loopt nog een enkeling rond. Dit maakte dat ik wat onrustig mijn ontbijt at. Ik keek veel op de klok, rekende uit hoe lang ik nog had tot mijn start van 8.00 uur. Mijn ontbijt bestond overigens uit een getoaste bagel met jam, een banaan en een klein beetje yoghurt met een rozijnen en granola. Ik hield de andere lopers ondertussen in de gaten en kwam er toen achter dat de bus mogelijk helemaal niet reed. Dit zorgde even voor stress maar al snel zag ik nog andere blauwe startnummers die richting de uitgang van het hotel liepen en na nog even een toilet bezoek gingen mijn man en ik dan ook maar direct op pad i.p.v. dat we het nog even rustig aan zouden doen. Rond tien voor half 7 liepen we de deur uit op weg naar het startgebied. Na een klein half uurtje wandelen was het tijd om onze wegen te splitsen. Mijn man liep mee en was supporter, bij de ingang van het startterrein wenste hij me nog succes alvorens ik aansloot in een rij om de security check door te gaan.

Aansluiten in de rij

Het was tijd om aan te sluiten in de eerste rij van de dag. De security check /gear check ging vrij vlot, een controle van je tas en of je geen spullen bij je hebt die je niet bij je mag hebben. Ondertussen wordt het steeds wat lichter en komt de zon langzaam op wat voor mooie kleuren zorgt in de lucht! Voor de tassenafgifte staat precies bij het nummer wat ik heb de enige lange rij, al wachtende zie ik de overige rijen ook groeien en eigenlijk gaat het heel vlot. Ik had nog een banaantje meegenomen voor voor de start echter heb ik die na de tassenafgifte al vrij vlot opgegeten. Op zoek naar de dixies, al lopende onderweg springt ineens Saskia voor mijn neus. Even kletsen en vervolgens elkaar succes wensen want ik verwacht nog wel een rij bij de dixies en daar had ik gelijk in. Enorme rijen mensen staan er te wachten. Ik denk er zelfs even over om tussen de dixies en de bosjes te gaan hurken, maar besluit dat toch niet te doen. Ik loop een aantal rijen voorbij en dan zie ik een wat kortere rij die zich ook nog opsplitst op het eind ik besluit daar in te gaan staan. Een goede keuze blijkt al snel. De start van de marathon horen we op afstand wel alvast gaan maar ik weet dat ik nog een dik half uur heb voo voor mijn startschot. Na een klein plasje loop ik naar het startvak en ontdoe mij vast van mijn oude broek die ik al die tijd aan heb om mijn benen lekker warm te houden.

Are you ready!

Bij het startvak (startvak G) kom ik er al snel achter, dat ik daar niet in kan komen. Het is helemaal vol. Mensen die nog naar de startvakken ervoor moeten kunnen er moeilijk door komen maar mensen houden daar gelukkig wel rekening mee. Tijdens het wachten is het koud en ik ben blij dat ik mijn vest en poncho nog aan heb. Ondertussen klets ik nog een beetje met de mensen om me heen, het blijken allemaal Amerikanen. Voor de een zijn eerste marathon voor de andere een poging tot een PR. Ik vind het altijd leuk om te horen. Als de mensen in het startvak wat naar voren kunnen en mogen lopen kunnen wij ook langzaam aan het startvak aan de achterkant weer aanvullen. Ondertussen lopen we ook direct rustig naar voren. Als we dichter bij de startlijn komen besluit ik mijn vest vast te knopen aan het hek. Ondertussen zijn de fotograven van de marathon ook in het startvak al aanwezig, ik besluit op de foto te gaan (en wel vaker dan 1 keer haha). Ik vind het reuze spannend maar heb ook onwijs veel zin in deze marathon! stiekem hoop ik dat ik mijn eerst gestelde doel, die ik eigenlijk heb opgegeven toch kan waarmaken vandaag.

De start!

De startboog, de startstreep komt steeds dichter bij! De muziek zorgt voor kriebels in mijn buik! om 5 over 8 staan we klaar en om 8 over 8 loop ik de startstreep over. Ik maak een kort filmpje, maar die mislukt dus ik neem een nieuw Instagram filmpje op waarbij ik ook benoem dat ik mogelijk pas na de finish terug keer, waar ik normaal iedereen mee neem onderweg, wil ik eens kijken wat er in zit als ik niet film. De voorbereiding waren niet top dus laat ik mijn energie in het lopen steken deze keer.
Tijdens het lopen heb ik meermaals geen idee waar ik ergen in Chicago ben. Ik ben niet iemand die de route heel goed voorbereid. Ik hou de pace en mijn hartslag in de gaten. Ik voel me goed, de temperatuur is koel (fris) maar dat maakt het lopen juist fijn, er is weinig wind voor mijn gevoel en het is droog wat ik heel fijn vind. De eerste kilometers loop ik voor mijn gevoel rond de 5.40 min de km, of ik dat vol ga houden, dat zien we straks wel. Ik geniet van het vele publiek aan de kant. Met mijn naam op mijn shirt (TIP) wordt ik door vele mensen aangemoedigd. Mijn man staat voor het eerst bij het 7 km punt en ik zie hem al vroeg staan. hij moedigt me aan en ik loop vol trots hem tegemoet en voorbij en zeg snel dat het goed gaat! nog maar 35 km!

And we will go on

Ik loop voor mijn gevoel rond het zelfde tempo door, we lopen door het park en daarna keren we ook eigenlijk weer terug richting Midtown. De gebouwen zijn hier niet zo hoog als in het centrum.
Ik loop lekker en geniet ben ondertussen ook best trots dat ik het al weer 15 km op een tempo vol houd die boven verwachting is. Op 11 km dacht ik dat mijn man zou staan, maar bedacht me later dat het ook 17 km kon zijn. Voor mijn weten is dat de laatste keer tot de finish dat ik hem zal tegenkomen.
Als ik bij het 17 km punt kom ziet hij mij en ik hem. Ik loop nog steeds lekker en als hij vraagt hoe het gaat benoem ik dat ook. Hij wenst me succes en ik ren ondertussen gewoon door. We rennen bij Old town een erg leuke wijk ook om te bezoeken als je er niet doorheen rent. Ik bedenk me ondertussen dat als ik dit tempo tot de halve marathon kan volhouden, kan ik ook proberen of ik iets meer rond de 5.30 zou kunnen proberen te rennen de 2e helft, gewoon kijken hoe het gaat.

Half way there

Tijdens kilometers voor het halve marathon punt kom ik bekende stukken tegen, stukken die ik eerder deze dagen al gewandeld heb, we zijn weer in de buurt van de rivier en een klein stukje komt ook overeen met het 5 km parcours van de dag ervoor. Daar ga ik het halve marathon punt over, ik kijk op mijn klokje en 1.59,11 zie i ik staan. Dat betekend dat ik in het zelfde tempo onder de 4 uur zal gaan lopen, ik wil echter kijken of ik iets meer buffer kan opbouwen nu ik me nog goed voel. Vergis je niet, ik heb wel zeker ook moeilijke momenten, maar op de een of andere manier kom ik daar snel weer uit door me op iets anders te focussen en positief te denken. Ik merk op het moment bij 22 km niet dat ik langs de Willis Tower ( voorheen Sears Towers) ren en zie dat pas achteraf als ik de route bekijk. Ik loop lekker en we lopen weer weg van het centrum. Persoonlijk denk ik een minder stuk van de marathon, maar er staan nog steeds enorm veel mensen en dat is wel echt heel leuk. Als we uiteindelijk 2x links afslaan en dus weer teruglopen vind ik het wel heel tof om de Willis Tower er hoog bovenuit te zien steken. Wetende dat ik daar de volgende dag op hoogte ga staan ren ik nog steeds in een onverwachts tempo weer richting centrum. Echter vlak voor de 28 km slaan we naar rechts en vervolgens rennen we weer verder. Ik denk dat ik daarna een beetje in mijzelf ben gekeerd, het wordt wat zwaarder en ik kan me even niet goed herinneren wat ik heb gezien, wel hoe ik het heb beleefd, wat een marathon !! wat ga ik goed was een herhalende gedachte in mijn hoofd.

Lets go go go.. the final 8

Het eerst volgende beeld wat ik me kan herinneren is de pitstop straat van Biofreeze, ik heb er even hartelijk om gelachen, de pitlane werd aangekondigd je kon er aan de rechterkant en linker kant inlopen. Daar stond een pitteam voor je klaar om je benen in te spuiten en te smeren met Biofreeze zodat je na een korte stop snel weer door zou kunnen rennen. Achteraf blijkt dit op het 34 km punt te zijn vlak voordat je China Town in loopt. ik kan me herinneren dat ik dat nog wel weet omdat je bij China town ook echt onder een poort doorloopt. Daarna heeft mijn man ergens langs de kant gestaan, maar ik wist het niet en tussen alle mensen en al het lawaai heb ik hem niet gehoord, hij had mij wel gezien en geroepen maar ik liep gestaag door. Op naar die finish want ik hoef nog maar 7 km.

Ik merk wel dat het zwaarder wordt, maar zie verrast (hoezo niet goed voorbereid) dat we een lus krijgen waar je de andere lopers tegemoet loopt. Ik vind dat een fijn idee omdat je even kan kijken of je nog een bekende ziet. (Niet dat die kans groot is en dat is ook niet gebeurd.) Zelf loop ik tussen de 36 en 37 km en ik weet dat we de andere kant op moeten, om te finishen. Ik weet dus ook dat als ik aan de andere kant loop nog maar een paar kilometer hoef! Ik geniet en ineens als ik de lus heb voltooid en bij 40 km loop, denk ik dat ik mijn naam door een bekende hoor schreeuwen. Het blijkt mijn man, hij wenst me succes en zegt dat ik enorm goed loop. Ik benoem dat ik enorm blij ben en er bijna ben!

DAAR IS DIE DAN!

Ik weet dat ik de laatste kilometer in ben gegaan en ik versnel een klein beetje, wat een mensen staan hier! als ik de laatste bocht naar rechts afsla komt er nog even een venijnig klimmetje. Ik loop met 2 andere vrouwen op en we kijken elkaar even aan.. van OEF.. maar ook direct allemaal een big smile, we hebben geen woord gewisseld, maar zij zien er net zo trots uit als ik me voel. Als we dat klimmetje gehad hebben draaien we naar links en daar zien we de finish, ik versnel geniet ben blij en gooi mijn armen in de lucht en na die finish streep besef ik mij, dat ik mijn 2e sub 4 marathon heb gelopen , iets waar ik stiekem op hoopte maar zo niet had verwacht! Mijn Garmin had het zeker niet voorspeld met een 4.14.34 waar ik ook enorm blij mee zou zijn geweest..

The time after the Finish line!!

Na de finish maak ik nog een foto een filmpje en haal dan snel mijn medaille op. Als ik een foto laat maken door een fotograaf kom ik de dushi runners tegen, zij zijn vlak na mij gefinisht, ik klets even met Dagmar en Daphne we gaan nog op de foto en dan komen we ook en in eens Robert Jan a.k.a. superman tegen. Ik klets ook nog even met hem en al snel worden we ook vergezeld met Nienke. Heel bijzonder, als je zo in Amerika staat om dan ineens toch een aantal Instagekkies 😉 tegen te komen! We lopen langzaam verder richting de uitgang, hebben nog even een foto sessie met onze medaille en halen een halve liter finishers bier op. Ik dacht alcoholvrij, maar dat bleek niet zo te zijn. In de rij van de tassen, die opnieuw enorm lang is drink ik hem toch op. Ondanks mijn Chicago ‘cape’ heb ik het ook best fris. Ik haal mijn tas op en zoek een plekje bij de mooie fontein om wat extra kleding aan te doen. Ik vraag nog een onbekende voor een foto, Nienke komt ook langs en we maken nog een selfie en dan ga ik op zoek naar mijn man in het finishers gebied. Dit gaat snel, ik vind hem vlot omdat hij aan de rand staat helemaal aan de andere kant van het park. We drinken nog een biertje (die je overigens als loper ook krijgt van de marathonorganisatie) en dan lopen we snel weer terug naar het hotel. Het is namelijk niet warm en had geen lange broek in mijn tas zitten.

In het hotel nog een laatste medaille foto alvorens ik me ga opfrissen. Bij de pandora shop nog een kleine stop, ik wil een blijvende herinnering aan de marathon. De nike store lopen we voorbij, daar is het druk, later in de avond komen we daar alsnog, maar de finishers shirts/jasjes zijn voor mij geen meerwaarde om te kopen en was dat een kort bezoek. Deze avond lopen we niet ver om wat lekkers te gaan eten en we belanden in een top restaurant. Ik merk wel dat ik wat moeite heb om het warm te krijgen als het wat frisser wordt. Na een heel fijn, gezellig en heerlijk diner vertrekken we eigenlijk ook weer terug naar het hotel. Het zal je niet verassen ik ben namelijk moe. Het is ondertussen ook half 11 dus een mooie tijd om heerlijk in bed te kruipen na een top dag!

The days after

De dagen na de marathon loop ik nog met de medaille rond! de maandag ochtend ben ik al vroeg wakker. Echter blijf ik lekker liggen. De benen, de spierpijn valt nog best mee. We besluiten om eerst die medaille te laten graveren om daarna richting de dierentuin te gaan in Licoln Park (Tip: ze vragen geen entree). We verbazen ons over de drukte het is immers maandag. Dan komen we er achter dat het patriots day is en besluiten we na dit bezoek te kijken of we nog wat van de parade kunnen zien. Hier hadden we ook geluk mee want we konden nog een gedeelte mee kijken. We kregen echter honger waardoor we ergens wat zijn gaan eten. Dan hebben we nog maar 2 uur tot dat we ons kunnen melden in de Willis Tower bij de lift om naar het Skyydeck te gaan. De marathon is geweest en we besluiten om een drankje te doen. Ik vind het wel spannend om straks op de 103e verdieping te staan 412 meter hoog, op een vol glazen balkon. Toch krabbel ik niet terug, toch ga ik het doen, ik heb er nu de kans voor en als het echt doodeng is dan stap ik eraf. Als ik eenmaal aan de beurt ben samen met mijn man, krijg je 1,30 minuten.. niet heel lang we maken snel wat foto’s van elkaar, van hem en ook van mij. Ik durf zelf te springen, maar ik kijk ook niet naar beneden. We zien de zon op hoogte ondergaan, wat echt prachtig is. De tijd hadden we dus goed gegokt. Wanneer we teruglopen weten we eigenlijk nog niet wat we willen gaan eten. We besluiten voor de deepdish pizza te gaan en die te eten bij Gino’s. Echter blijkt dat we sneller moeten eten dan verwacht want de laatste ronde wordt al aangekondigd voordat wij de pizza op hebben.

Dan breekt de laatste dag in Chicago aan, we lopen opnieuw na het ontbijt een ronde maken nog wat foto’s en gaan lekker koffie drinken met een muffin. We halen onze laatste boodschappen in de ochtend en besluiten om eerst even ergens een broodje te eten alvorens we de koffers ophalen. Rond het middag uur gaan we met de bus en de trein terug naar het vliegveld, waar het Chicago avontuur erop zit… wetende dat het volgende avontuur te wachten staat!!