Amsterdam Marathon 2025 – Een jubileum met een wijze les 🎉
Het jubileumjaar van de Amsterdam Marathon, 750 jaar Amsterdam! Dat moest ik natuurlijk meevieren. Toen ik me vorig jaar inschreef, had ik grootse plannen: drie keer lopen in één weekend. De 7,5 km op zaterdag (speciaal vanwege het 750-jarig bestaan), de 8 km en de halve marathon. Een mooie uitdaging dacht ik zo aan te gaan in mijn marathon vrije jaar.
Totdat bleek dat de 8 km dit jaar niet georganiseerd werd. De 7,5 km was er voor in de plaats, dus dan maar 2 keer. Prima, ik was al lang blij dat ik kon meelopen.
De voorpret en… de tegenvaller
Een paar weken voor het marathonweekend kreeg ik van Daniëlle een superleuke uitnodiging: of ik zin had om samen met haar en een paar andere lopers te overnachten in hun guesthouse.
Nou, daar hoefde ik niet over na te denken.. ja natuurlijk! Wat een gezellig vooruitzicht, een weekend vol hardloopenergie, kletsen, lachen en samen genieten van alles rondom het Amsterdam Marathon Weekend.
Ik keek er enorm naar uit. Alles wees erop dat dit een topweekend zou worden.
Maar… anderhalve week voor het weekend ging het mis. Tijdens een intervaltraining kreeg ik ineens een stekende pijn in mijn kuit. Ik kon de training nog wel afmaken (niet zo snel als gepland, maar oké). De volgende dag was het foute boel, ik had meer pijn en liep zelfs moeilijk. Ik dacht een paar dagen rust gaan me vast goed doen en ik besloot even rust te nomen.
De zondag voor het marathonweekend probeerde ik een rustige duurloop. De eerste kilometers gingen goed, tot de pijn terugkwam bij 3 kilometer, op dezelfde plek, het was hetzelfde gevoel. Ik dribbelde en wandelde naar huis. Als het maandag dan nog pijn deed zou ik de fysio bellen.
Op woensdag kon ik gelukkig terecht bij de fysio. Zijn advies was om eigenlijk de halve marathon niet te lopen, maar we spraken af dat ik de 7,5 als test kon gebruiken. Hij weet ook wel dat ik nogal eigenwijs ben 😉. Als de 7,5 km goed zou gaan en ik geen reactie zou krijgen, mocht ik de halve marathon overwegen. Maar hij waarschuwde, de kans dat het terugkomt, is groot.
Mijn kuit werd ingetapet en ik kreeg wat tips mee zodat ik het ook zelf kon doen. De hoop bleef.
Zaterdag – De 7,5 km ‘feestloop’ 🏃♀️
Zaterdagochtend, 18 oktober. De wekker ging vroeg, om iets over zeven zat ik al in de auto richting Amsterdam. Rond kwart voor negen stond ik voor de RAI te wachten, klaar om mijn startnummers op te halen. Ik was te vroeg want de RAI ging pas om 9 uur open haha.
De expo was dit jaar bij de RAI en dat liep lekker vlot toen ik er was. De startnummers waren snel binnen, even langs de Mizuno-stand (geen leuke merchandise in mijn maat helaas) en een praatje met Frouke en haar man.
Ik moest nog tape kopen (die van thuis was spoorloos verdwenen) en via wat standhouders kwam ik uit bij de IcePower-stand. Daar vond ik precies wat ik nodig had: KT Tape Pro in roze 💗.
Nog even door de beurs gelopen, langs de sportjuwelier (waar ik ooit mijn oorbellen in 2018 kocht) en daarna op weg naar De Kwakel.
Guesthouse Boterdijk – wat een pareltje ✨
Serieus, wat een leuke plek! Een eigen huisje achter in de tuin, met een gezellige zithoek (perfect voor een startnummer-foto 😄), een grappige badkamer met een klein zitbad, en een verrassend complete keuken die eruitzag als een kast. En boven was een heerlijke zolder met een fijn bed want ik heb heerlijk geslapen!
Martine en ik waren twee bofkonten dat we hier mochten overnachten. Je vindt het trouwens onder de naam Guesthouse Boterdijk , een echte aanrader!
Na een kop koffie en een gezellige lunch vertrokken we richting Amsterdam voor de 7,5 km. De sfeer bij de start was meteen goed. Zoveel lopers, zoveel energie! Ondanks dat ik wist dat veel loopmaatjes er waren, kwamen we er maar weinig tegen, dat was dan wel jammer, maar ja het was nou eenmaal druk haha.
Voorzichtig, maar met plezier
Mijn plan: rustig lopen en de kuit sparen. De realiteit: mijn eerste kilometer was de langzaamste en dat was uiteindelijk prima. Ik liep met een lach op mijn gezicht en genoot!
In de eerste 200 meter zag ik iemand vallen door de tramrails, dat maakte mij daar erg alert op. De route was totaal anders dan de 8 km van voorgaande jaren, maar ik vond het verrassend leuk! Het publiek was enthousiast, er was muziek, en door het Vondelpark blijft magisch.
En toen het Olympisch Stadion in. Dat gevoel blijft bijzonder ik wilde harder, deed het niet maar de laatste 75 meter haalde ik de rem eraf, ik genoot! Ik had geen pijn, geen steken in mijn kuit, ik kon gewoon lopen en lachen. Ik vierde het alsof ik een PR had gelopen, zo voelde het omdat ik wel ver ver ver boven verwachting liep.
Na de finish kwam ik Daniëlle en Coen tegen en niet veel later Martine, ook met een geweldige tijd. Wat een fijne start van het weekend. We maakten natuurlijk nog een aantal foto’s, alvorens we weer op weg gingen naar de Kwakel en een gezellige middag / pastaparty/ avond tegemoet gingen.
Zondag – het verstand boven het hart ❤️🩹
De volgende ochtend voelde ik het meteen toen ik de trap af liep, die lichte steek was terug. Niet heftig, maar genoeg om te weten dat het geen goed idee was om de halve marathon te lopen.
En dus bleef de loopkleding in de koffer. In plaats daarvan ging ik in blouse en broek richting het stadion… als supporter deze keer.
Ja, dat deed even pijn en ja, er kwam een traantje toen ik terug naar de auto liep, maar ik weet, dit is beter. Liever nu verstandig en over een paar weken weer lekker trainen, dan koppig lopen en weken eruit liggen.
De zaterdag had zo veel gegeven dat ik (meer dan) tevreden was. Bovendien wacht in december nog de Prosecco Halve Marathon in Italië , een weekend waar ik onwijs naar uitkijk. Geen tijdsdoel, gewoon genieten en ja, ik ga filmen tijdens het lopen 😉.
De magie van het stadion ✨
Wat ik zondag wel voor het eerst meemaakte was om in het Olympisch Stadion te zitten en de marathonlopers zien finishen. De sfeer, de ontlading, de emoties .. kippenvel. Ik zou bijna voor volgend jaar een marathonnummer kopen haha. We zagen de nummer 1 bij de mannen, de vrouwen en vele anderen tot ongeveer 3.10 uur finishen. Zo bijzonder om dat eens van de tribune te beleven.
Toen Daniëlle, Coen en Martine richting hun startvakken gingen, maakten we nog één selfie. Zij gingen racen, ik ging richting huis. Met gemengde gevoelens, maar ook met trots.
Want dit weekend was meer dan een loopfeest. Het was een herinnering, een les en een stap vooruit.
Ik speelde op safe, en dat was goed. Beter een verstandige beslissing nu dan weken blessureleed straks.
Amsterdam Marathon 2025, jij was onvergetelijk. 💛
RunwithJoy.ce 