New York Marathon: Raceverslag en Tips

Achieving my sixth star!

De blog begint deze keer op de dag van de marathon. De dagen ervoor en erna zal ik later in een andere blog delen. Eerst wilde ik deze gaan schrijven, over de marathon. De marathon van New York die alweer ruim 5 maanden geleden heeft plaatsgevonden. Deze dag voelt echter nog als de dag van gisteren. Een dag die ik door foto’s en filmpjes, maar vooral in mijn herinneringen keer op keer beleef. Ik blijf trots! Deze blog heeft echter lang op zich laten wachten. Dat komt puur omdat ik de tijd er niet voor heb genomen. Het voelt ook als een einde, wat niet zo is, maar mogelijk heb ik het (onbewust) lopen uitstellen.

“The best stories are worth waiting for, even if they take a little longer to tell.”

3 November 2024

De dag van de marathon is aangebroken, nu alweer ruim vijf maanden geleden, het is 3 november 2024. De wekker gaat vroeg, heel vroeg, volgens mij ging deze al om half 4 in de ochtend. We moeten namelijk om half 6 in de bus zitten op weg naar de start. Ik had een goede nacht gehad. Ik had zelfs een bodybattery bij het opstaan van 100. Dat heb ik niet eigenlijk bijna nooit. Dit is wel bijzonder, want de dagen hiervoor heb ik niet bepaald stil gezeten. Voor het ontbijt vandaag heb ik krentenbollen meegenomen uit Nederland, dit is vertrouwd en ik weet dat ik daar goed op reageer. Door de extra vroege wekker, hadden we ook wat extra tijd om ons rustig klaar te maken. voor deze dag. Daardoor waren we ruim op tijd beneden om te verzamelen. Ik moest nog 2x plassen want de zenuwen zaten er goed in.

We gaan met 2 bussen richting de start op Staten Island,. De eerste wave (dus na de rolstoelers en de profs) starten om 9.10. Je zal dus kunnen denken, waarom zo vroeg? Dit is omdat de brug waar wij overheen rijden, gaat sluiten i.v.m. de marathon. De rit duurt een klein uurtje. Dan kan de bus parkeren en kunnen we na een korte wandeling het startterrein op. Natuurlijk wordt gecheckt of je je startnummer op hebt en wat er in je tas zit, maar dat duurde niet al te lang, je hoeft niet te denken dat je daarvoor lang in de rij hoeft te staan. Mijn eerste indruk is, ik had het groter verwacht, maar kennelijk keek ik niet verder dan mijn neus lang was, want we slaan een hoek om en zien ineens meerdere tenten met o.a. donuts, koffie, rijen met dixies. Mirjam en ik zoeken een plekje op en proberen te achterhalen of het mogelijk is ondanks dat we in verschillende kleuren (die worden gelinkt aan je startdorp maar ook waar je start, links of rechts op de brug of juist op het beneden level) zijn ingedeeld in hetzelfde startvak te starten. Dit is gelukkig mogelijk en ook nog in dezelfde startwave.

The wait

Eenmaal dus in het startdorp begint het lange wachten. Het is koud en ik was het matje (echt een tip) vergeten in te pakken in de koffer, dus ik heb een zak waar ik op zit, ipv een zachter ondergrondje voor mijn kontje, haha. Nee serieus, ik wilde een zwembadplankje van ‘schuim’ meenemen, zodat ik niet op de koude grond hoefde te zitten. Nu hadden we wel een goede plek, in de buurt van de dixies, maar je rook ze niet. De zon konden we op zien komen en we hadden een hek in de rug. Vooral dat hek maakte het wachten echt een stuk comfortabeler en meer ontspannen, want het heeft 4 uur geduurd vanaf dat we de bus uitstapten tot de startlijn. Gelukkig had ik een banaantje en nog een barretje en volgens mij ook nog een krentenbol en heb ik me uiteindelijk ook vermaakt. Een volgende keer (als die er ooit komt) misschien nog een kaartspelletje meenemen, want je wilt namelijk ook je batterij van je telefoon niet al leegtrekken. De rijen bij de dixies werden op een gegeven moment wel langer, maar weet dat in het startvak waar je komt ook nog dixies staan. Je kan er dus eten en drinken krijgen, maar de rijen die ik zag zijn daar wel langer voor en ik had zelf voldoende mee waardoor ik daar geen gebruik van heb gemaakt.

Mijn tips dus voor de start van de New York marathon.
– Kleed je warm aan, echt meerdere lagen, bij ons was het koud.
– Zorg voor een lekker zitkussen
– Neem eten en drinken mee wat voor jou bekend is.
– Zakdoekjes, want ook hier raakt het toiletpapier in de dixies uiteindelijk op.
– Neem een spelletje, boek of iets te doen mee, dat zorgt dat het wachten ‘minder’ lang duurt.

Lets get started

We zitten naar de brug te kijken vanaf onze plek, we horen dat er gestart wordt maar we zien niets. Om de zoveel minuten worden de verschillende waves omgeroepen. Rond half 10 / kwart voor 10 zijn wij aan de beurt. We lopen naar de starwave en zien dan dat we links op de brug gaan starten. Om precies te zijn is het de Verrazzano bridge. Dan gaat het best snel ineens, want als we nog niet zo lang staan te wachten blijkt dat we onze (warme extra) kleding hier het beste kunnen achterlaten. Op de brug is er geen mogelijkheid voor en ja die brug is best lang (het is bijna 2 mijl eroverheen), dus dan wil je niet meer in je winterjas rennen. We mogen al vrij snel de brug op, waar ik blij ben omdat we wel op het bovenste gedeelte starten. De zon die schijnt we zijn goed gehumeurd. De spanning zit er zeker in maar 1 doel vandaag, de finish halen, die six star binnenslepen en als het kan zo snel als mogelijk! Het volkslied start, de mensen zijn stil en na een applaus is het zover. Ik ga starten aan mijn 16e marathon en de 6e van de (toen nog) Six star!

The sound of New York City

Het is begonnen, de start op de brug is rustig, veel blije mensen, die er zin aan hebben om die 42,2 km te voltooien, allemaal met hun eigen doel. Ik kijk terwijl ik de brug op ren naar links, ik zie het startdorp waar ik net ook zat. Ik zie de mensen nog wachten en ben blij dat ik daar klaar mee ben. Vervolgens gaan we over het water, ik zie de skyline en geniet van het moment. Ik ren in F*****g New York! De enige van alle marathons waar ik als niet hardloper al wel oog voor had. Meer in de zin van als ik ooit een marathon zou lopen dan wordt het die van New York, want tja New York stond al veel langer op mijn bucketlist. Eerlijk het is er ook nog steeds niet af haha. Terug naar de race, op het moment dat we de brug verlaten komen we het eerste publiek tegen. We rennen op dat moment Brooklyn in.

TIP:
– Loop de brug niet te snel op, ondanks je enthousiasme van het starten en als je het kan zien het prachtige uitzicht op de skyline van Manhattan.
Ik weet dat ik er geen rekening mee had gehouden, maar het is toch een beste klim.

“The bridge is just the beginning; your true race starts when you find your flow.”

Staten island to Brooklyn

Van staten Island dus Brooklyn in. De eerste toeschouwers staan ons op te wachten. Grote welkomstborden met Welcome to Brooklyn is wat mij opvalt. Op de brug kunnen geen voetgangers komen, wat de start ook erg bijzonder maakt vind ik zelf. Door deze borough lopen we ongeveer tot het halve marathon punt. Waar ze in verschillende delen rijen dik staan kom je in South Williamsburg toch opnieuw in een stille oase. Het is de joodse wijk, er staan af en toe wat plukjes mensen, maar minimaal. De mensen die je ziet zijn vooral orthodox joodse mannen, in het zwart gekleed, inclusief hoed en vlechtjes. Deze lijken in mijn ogen geen fan van de marathon te zijn, wat ik kan begrijpen want het is immers zondag. Hoe ik het zie? ik zie geen enthousiasme en misschien zelfs wat chagrijnige gezichten, waarom ik dit zeg? Ze zijn niet bezig met de lopers, maar wel met de hekken en de linten. Op verschillende momenten zie ik dat ze willen oversteken, ongeacht of er een loper aankomt, zie ik het ze wel doen. Ik zie een man met een fiets oversteken waardoor een hardloper eromheen moet, dit gaat gelukkig goed. Zelf kom ik in botsing met een oudere man omdat hij ook bedenkt om vlak voor mij over te steken i.p.v. even te wachten. Hier was op dat moment wel namelijk ruimte voor. Ik hoop terwijl ik verder loop dat hem niets mankeert, zelf ben ik vooral geschrokken. Ik mopper nog wel even flink want het had nu ook anders kunnen gaan (ik was zelf net naast iemand aan het lopen waardoor ik niet opzij kon, ook zij kwam in aanraking met deze man).

TIP:
– loop niet aan een zijkant maar meer in het midden, zo voorkom je een eventuele botsing.
Terwijl ik doorloop zie ik een orthodox joodse man met 2 kinderen (meisje en jongetje) op de fiets. hij wil niet oversteken, hij is aan het aanmoedigen, laat aan de jongste zien dat ze moet klappen en de oudste is ook fanatiek. Ik zie het verschil en besef mij dan ook, dat in iedere cultuur mensen ‘onbedacht oversteken’ en het dus niets te maken heeft met waar ik loop.

Brooklyn to Queens

We lopen Brooklyn uit en we zijn (ongeveer) op het halve marathonpunt als we de tweede brug van de dag op rennen. Ik voel me nog steeds goed en sterk en loop nog boven mijn eigen verwachtingen. De brug die we overgaan is de Pulaski bridge. Deze brug is een stuk korter dan de vorige. Je loopt er tegenop en daarbij is het voordeeld at je er ook weer af loopt. Queens laat zich horen is mijn ervaring. Voor mijn gevoel staat hier ook meer muziek, zeker weten doe ik dat niet. Ik weet wel dat de ‘laatste’ helft in gaat en ik krijg het ook moeilijker. Ondanks dat we perfect loop weer hebben en ik echt geniet! Ik kan wel enorm genieten van de mensen massa’s, ik blijf me er enigszins ook om verbazen. Het is prachtig weer, maar de dagen ervoor is het al warmer geweest, het is eigenlijk een frisse dag. Toch staan er weer duizenden mensen in deze borough langs de lijn. In mijn herinnering was de brug die in deze wijk komen gaat echt de pittigste. Ik zie in mijn eigen statistieken dat ik in deze wijk mijn eerste wandelmoment heb gehad. Ik kan me herinneren dat ik een keer een pitstop moest maken om drinken aan te kunnen nemen. Dit was overigens mijn eigen verkeerde inschatting.

Queens to Manhattan.

De Queens boro bridge, dat was niet mijn favoriet, ik had het gevoel dat er geen einde aan kwam. Ik merkte dat mijn zelfvertrouwen hier wel even zonk en ik heb dan ook bewust gewandeld tijdens het klimmen.
TIP:
– Probeer links te lopen op dit stuk en te genieten van het uitzicht! Dat zal het vast makkelijker maken. Ik liep rechts en dat hielp niet, maar zoals het ‘hoort’ wandelen doe je dan weer wel rechts.
Zoals je aan het tussenkopje kan zien, lopen we via deze brug (voor je gevoel: zonder einde) over naar Manhattan, we komen ondertussen dichter bij de finish. Hier heb je mogelijk al vele straten doorlopen terwijl je New York aan het verkennen was. Wat me opvalt is dat je op een gegeven moment een lawaai hoort. Ook dit is een brug waar supporters niet kunnen komen en wanneer je er dus afloopt staan ze massaal waar het wel kan. Op dit moment ben ik op kilometer 26. Ik haal de sfeer in me op want daar haal ik ook weer energie uit. Vanaf hier wordt het wandelen vaker ingezet, echter is het ook motiverend dat ik weet dat ergens bij of na het 30 km punt (ik had niet precies onthouden op welk punt) de cheerzone zou komen van Marathon internationals, de reisorganisatie waar ik mee ben. Mari maakt de foto’s en zou hoogstwaarschijnlijk op een trap staan. Ik kijk er naar uit en als ik hem spot roep ik Mari maar de hele groep slaat op een gegeven moment aan! Dit is echt heel fijn, ondanks dat ik geen directe supporter er tussen heb staan, want Mirjam loopt ook ergens, waar weet ik niet op dat moment. First avenue is waar ik loop en die weg is echt lang voor mijn gevoel, ik kijk uit naar central park, maar dat duurt nog even, we hebben immers the bronx nog te gaan en zo draai ik uiteindelijk Willis avenue bridge op, op naar een nieuwe borough.

Manhattan to the Bronx

Deze brug is een eitje vergeleken met de queensboro bridge, geen benauwd onderdek, gewoon een enkele brug, niet al te hoog en zeker niet lang. Ook in The Bronx is de route niet lang, ja wel langer dan in staten island, maar dat is meer het voorprogramma, the bronx is bijna een tussengerechtje, je gaat er een aantal straten door en dan is het weer terugkeren naar manhatten. Ze doen wel hun best in het aanmoedigen, muziek en enthousiasme. Via de madison avenue bridge keren we terug naar manhattan.

The Bronx to Manhattan.

De bruggen heb ik ondertussen overwonnen, het is tijd om weer opnieuw een lange gestrekte (weinig afslagen) route af te leggen, langs Central park, het park waar je uiteindelijk ook finisht. Gelukkig weet ik door het verkennen van de dag ervoor, dat je het park uiteindelijk in gaat, uit gaat en opnieuw ingaat, alvorens je in de laatste honderden meters gaat komen. Ik heb het zwaar dit stuk en wandel vaker dan ervoor. Ik merk ook dat ik veel emotioneler ben dan tijdens andere marathons. Ergens is dat ook niet gek, maar als snikkend hardlopen kan soms ook best ingewikkeld zijn. Ik besef me ook dat ik me wel moet blijven focussen op mezelf, ik zie meer hardlopers wandelen, maar sommige ook hinken. Ik heb 1 man onderweg mijn hulp nog aan geboden. Ik liep een beetje op afstand met zijn pace mee, waarop hij ineens hinkend met 1 been omhoog staat. Ik had niet gezien wat de oorzaak was, maar ik bood hem mijn hulp aan. Hij zijn dat het goed zou komen en ik door kon rennen en zodoende heb ik dat gedaan. Ik kon mogelijk ook niet zoveel bieden, daarmee bedoel ik dat hij een stuk langer was en daardoor op mijn steunen niet echt haalbaar was. Vlak voor de laatste waterpost heb ik nog gebruik gemaakt van de medical tent. Ik kreeg een rare steek in mijn knie en zij hadden biofreeze, wat werkt dat weet ik nog van Chicago. Dus dat erop gesmeerd en pijn vrij ging ik richting de finish.

FINISH

Na 4 uur 14 minuten en 16 seconden onderweg geweest te zijn heb ik de finish gehaald. Ik ben niet allen een finisher van de New York Marathon, maar nu ben ik ook sinds 3 oktober 2024 een Six Star finisher. Na de finish hoorde ik dat echter de 7e marathon is toegevoegd aan deze uitdaging. Ook hoorde ik pas na de finish dat Abdi Nageeye de marathon van New York had gewonnen! Ik zat zo in mijn eigen bubbel tijdens deze race dat ik dat nog niet had meegekregen. Normaliter volg ik de Nederlandse Top lopers ook onderweg. Als ik dan wandel kijk ik even op de app, dat vind ik leuk. Echter vandaag had ik dat niet gedaan.

Trots haal ik mijn New York Marathon medaille op en loop ik vervolgens richting de Six Star Finishers tent, en dan na iets meer dan 6 jaar ontvang ik de Six Star medaille die ik nooit verwacht had te gaan halen. Immers was hardlopen hartstikke stom 13 jaar geleden! Of ik ooit voor die 7, 8 of 9 sterren ga weet ik nu echt nog niet. Ik heb in 2025 een marathon vrij jaar. Vanuit daar maak ik weer nieuwe plannen. In ieder geval na het ontvangen van de medaille liep ik door. Mari staat ergens na de finish voor het maken van een foto, dus ik besluit daar heen te lopen. Ik kom onderweg in gesprek met een andere Nederlandse dame. Samen schuifelen we met de mensen mee richting de uitgang. Mari staat op een gegeven moment samen met Ralph (een trainer van Marathon International) aan de rechterkant. Trots ga ik met mijn medailles op de foto. Ik besluit ook bij hen op Mirjam te wachten die ondertussen ook gefinisht is. Samen met Mirjam en een hoofd vol herinneringen maar ook adrenaline nog wel (in mijn geval) lopen we uiteindelijk richting een metro die ons weer dichterbij het hotel gaat brengen. Vanuit daar besluiten we eerst te gaan eten, alvorens we ons gaan opfrissen want we hebben honger. Wanneer we weer op de kamer zijn is het snel opfrissen want diezelfde avond hebben we in de lobby nog een borrel van Marathon International om te proosten op deze geweldige dag en ervaring.

NEXT chapter:
De New York Marathon was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Het verhaal heb ik dan ook eindelijk op papier staan. Echter is New York echt een geweldige stad (vind ik) en daar is meer over te vertellen dan enkel en alleen mijn beleving over de Marathon. In mijn volgende blog deel ik de momenten en plekken die ik heb mogen ervaren en misschien geeft het nog een beter beeld hoe leuk zo’n reis naar New York kan zijn! Heb jij vooraf al iets wat je wil weten? laat het mij dan vooral weten. Wil je gewoon wat over deze blog zeggen, stuur dan gerust een berichtje!

“This is not the end”