Marathon pour Tous: De Toegang tot de Olympische Marathon

My olympic marathon

Op 10 augustus 2024 was het zover, het weekend van de olympische marathon, waar de heren op zaterdag ochtend starten en de dames op de zondagochtend, mocht ik in de avond van zaterdag 10 august, met vele andere gelukkige hetzelfde loodzware parcours gaan afleggen. De olympische marathon voor amateurs, genoemd Marathon pour Tous, wat vertaald als marathon voor iedereen.
Een best wel historisch evenement want het is de 1e keer in de geschiedenis van de olympische spelen dat je als simpele recreant hier aan kon deelnemen.

Laten we eerst even bij het begin beginnen:
De Marathon pour Tous was voor iedereen toegankelijk maar een kaartje kopen kon je er niet voor. In het najaar van 2021 las ik via, (ik denk) de Runnersworld dat je kans kon maken op een startbewijs door een app te downloaden en deel te nemen aan de uitdagingen die werden gesteld in de app. Zo gezegd zo gedaan t/m januari 2024. Bij iedere challenge had je kans op een startbewijs. Ik heb aan veel challenges/uitdagingen mee gedaan en eind januari zouden de laatste gelukkigen een mail krijgen. Helaas, ik was niet geselecteerd in de afgelopen 1,5 jaar. Een andere optie was heel veel punten sparen en op die wijze ingeloot worden (door verschillende challenges/uitdagingen doen, maar ook op websites te kijken etc.). Ook via die weg werd ik niet geselecteerd. Ik heb aan winacties van zowel de hele marathon als de 10 km meegedaan zonder succes. Hoe ik dan wel ineens kon mee doen? Dat antwoord moet ik jullie helaas schuldig blijven, want ik weet het zelf ook niet. Toch kreeg ik op 5 april 2024 ineens het bericht dat ik een startbewijs had gewonnen. De e-mail zelf en het emailadres zag er echt uit, maar toch heb ik van alles gecheckt om zeker te zijn dat het geen phishing was want ik vond het onwerkelijk dat ik nu nog dit bericht zou krijgen. Na een uurtje speuren, de gok genomen en me geregistreerd, enkele dagen en een medisch certificaat later was het officieel, ik was een van de gelukkigen die de olympische marathon van Parijs zou gaan rennen!

De weg ernaar toe:
Al snel nadat ik het heugelijke nieuws deelde op Instagram, kwam ik in een app groep met verschillende andere Nederlanders die het geluk hadden om of de 10 km of de marathon te mogen rennen. Via deze groep kwam ook het NOC NSF erbij en werden voor 3x toe uitgenodigd op papendal voor een training (helaas kon ik de eerste keer er niet bij zijn). Er werd door iemand uit de groep kleding ontworpen die we konden bestellen, kregen zelfs nog een oranje shirt van het NOC NSF en hadden een training van Frank Futselaar tijdens de laatste bijeenkomst. Mijn eigen trainingen gingen absoluut niet over rozen, ik probeerde de hoogtemeters uit het parcours nog te trainen in Griekenland. Ik moet eerlijk zijn dat ik absoluut niet goed voorbereid stond aan de start van de marathon. Voor mij kwam deze er nu wel tussendoor omdat ik in de tussentijd de New York Marathon geboekt had en deze ga lopen in November. De Berlijn marathon kon ik ook nog rennen, maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan, mijn lijf had het al moeilijk genoeg voor (en achteraf ook na) Parijs.
Het speuren naar een hotel, wat aan mijn wensen voldeed, maar ook nog betaal baar was was een wekelijkse bezigheid, hotelprijzen gingen alle kanten op, maar na 3 keer hetzelfde Hotel opnieuw te boeken heeft ons dat toch nog echt flink in de kosten gescheeld. Het olympische marathonweekend is een blog waardig verhaal die ik nog ga delen, maar ik spring nu door naar de laatste uren voor de marathon en de avond van de marathon.

Marathondag!
Vroeg opgestaan zodat we bij het verzamelpunt van de atletiekunie konden gaan staan in de oranje fan zone om zo de mannen aan te moedigen tijdens de marathon. Daarna rustig aan gedaan deze dag. In de middag vooral op bed gelegen terwijl mijn man een beetje Parijs aan het verkennen was. Helaas lukte het mij niet om te slapen, dus met mijn ogen dicht al denkend en hopend dat ik zou slapen een aantal uren op bed gelegen. Rond half 5 kwam manlief er ook even bij en om 17.00 uur begon ik rustig met mijn voorbereiding. Negen uur was de start van de marathon, naar verwachting zou ik rond 21.30 uur starten met rennen. Het probleem waar ik nog geen oplossing voor had gevonden was het avondeten. We besloten eerst naar de start te reizen en daar in de omgeving wat te gaan eten. Dat was mogelijk niet ons beste besluit, want het was er al druk en bijna alle restaurants zaten vol. Niet gek wan het is zaterdagavond. Ik wilde iets met brood en dat is op een avond kaart ook beperkt. Het eerste restaurant waar we gingen zitten hadden geen brood meer dus daar zijn we weer vertrokken. Gelukkig het restaurant er tegen over had het nog wel. Terwijl manlief een lekker stukje vlees at, at ik een kale club sandwich (brood sla kip en saus). Voor mij was dit prima, wit brood dus lekker wat koolhydraten, daarnaast kon ik me rustig verder klaar maken daar. Ik trok mijn tutu aan, mijn compressie kousen. Rond half 9 liep ik naar mijn startvak, de bandjes werden (beperkt) gecontroleerd waardoor veel andere mensen in de buurt van de startvakken liepen, daarmee bedoel ik niet renners, mensen met fietsen, kinderwagens, kleine kinderen aan de hand om mama of papa uit te zwaaien. Persoonlijk vond ik hier wat van en dit maakte dat ik over 100 meter bijna 10 minuten bezig was, wat niet lekker voelt voor een wedstrijd. Uiteindelijk in het startvak had ik alle ruimte en zag al snel een paar Nederlanders uit de app groep en samen gingen we op weg naar de start.

LETS GO:
Terwijl ons startvak zachtjes richting de start wandelt klinkt met toeval het Franse volkslied (bij hotel de Ville was een supporterspunt waar je wedstrijden kon kijken, dat was dus bij de start en er begon net een wedstrijd waar de Franse ploeg aan deel nam). Dit was een kippenvel momentje, net als de start want toen besefte ik me dat alles echt was, Ik doe mee aan de eerste marathon race tijdens de olympische spelen, op hetzelfde parcours als de Elite lopers. De eerste 5 km liep ik lekker, ondanks dat ik het echt warm had, de zon was net onder, maar het was nog steeds 27 graden. Ik ben geen warmweer loper en het zweet kwam helaas nog niet los. We liepen langs de olympische vlam en het louvre, daar was een eerste stop want ik wilde een foto maken. Vervolgens ging ik door en zag aan mijn linkerkant een schitterende knipperende Eifeltoren, dus daar ook gestopt en een foto gemaakt. Ik had het na 5 km alleen al zwaar en dat merkte ik enorm in mijn hoofd en gedachten. Ik maakte de afstand nog groter dan het is, maar was vooral ook bang dat het niet zou gaan lukken. Op 10 km stond mijn man, blij te filmen, dat filmpje was niet het vrolijke filmpje wat ik op Instagram zou delen, maar ik stopte (wat ik anders niet doe) bij hem en zei dat het niet goed ging. Ik kreeg nog te horen, dat is niet erg probeer te genieten ik ga naar de finish en ga daar op je wachten. Tijd om door te rennen en dat deed ik. In mijn tutu besloot ik wat vrolijke muziek op te zetten. Ik kreeg direct een paar leuke nummers te horen, wat me uit de negatieve gedachte haalde. Ik besloot om mee te gaan zingen, sorry voor de rest maar dit is wat me nu even helpt. Mijn gedachten gingen op positief en ik hoorde ineens het publiek .. Allez tutu zeggen, ik keek om mee heen en besefte dat ze mij aan het aanmoedigen waren. Ik heb me ook echt verbaasd over de hoeveelheid mensen die zo laat op de avond daar toch maar stonden om ons aan te moedigen.

De klim tussen de 15 en de 22 km vond ik lang en zwaar, maar ik wist dat er nog een kortere vele steilere klim zou komen. Wat ik vooral lastig vond is dat, omdat je de route niet kent ook niet weet waar je ongeveer bent op de klim, het was donker en kon dus ook niet heel ver goed vooruit kijken en inschatten wat er nog komen zou gaan. Zo heb ik een stuk gewandeld, waarvan toen ik boven was dacht, oh dit was het laatste stuk klimmen. Toch was het wel indrukwekkend, om Versailles te zien in het donker. Wat zag dat er prachtig uit en nu zal je denken, daar ben je gestopt want je wilde een foto. Nou dat heb ik dus niet gedaan, want ik zat in een lekkere ren flow en wilde die ook niet verliezen. Heel hard gehoopt op een foto van de organisatie, maar helaas. We gingen door er kwam een heuvel aan en ik dacht dit is hem, dit is het steilste stuk van de marathon, als ik deze heb gehad dan wordt het makkelijker. Eenmaal boven zag ik dat het dat niet was, ik was nog wel zo trots dat ik dat stuk gerend had. Boven zag ik de steile klim, gedeeltelijk verlicht met roze bogen, ik zag mensen wandelen, ik zag heel veel mensen wandelen. Een stukje ben ik omhoog gerend en besloot ook met de rest mee te wandelen. Ik moet zeggen, al wandelend vond ik het al echt heel zwaar, maar eenmaal boven voelde ik me wel weer verlicht. Verlicht in de geest dat er echt een zorg van me afviel, de ergste klim heb ik gehad. Ik ben op 30 km wat nog maar 12 km en een beetje betekend. Ik ben moe, ik heb het warm en ben kapot, maar ik ga het halen! De afdaling was stijl! daar had ik even niet op gerekend, maar ik herinner me nog een bordje met een percentage van 17% voorzichtig gedaald. Dit ging goed en toen was het redelijk vlak tot aan de finish. Rond half 2 ben ik op 34 km en door vermoeidheid komen de prikkels enorm hard binnen als ik door een tunnel met veel geluid en licht ren, ik geniet er wel ontzettend van! Bij 36 het 36 km punt ren ik opnieuw in een tunnel en vlak daarna stond ik die ochtend nog de mannen aan te moedigen, helaas geen oranje fanzone om kwart voor 2 in de nacht. Ik kom daarna nog iemand uit de app groep tegen, hij wandelt en heeft het zwaar ik wandel en klets even een kilometer met hem mee. Ik besluit dan toch weer te gaan rennen, want ik zie dat als ik nu ga rennen en niet meer stop het kan halen om onder de 5 uur te lopen. Ik voer mijn plan uit en de laatste kilometer geniet ik weer enorm van het publiek! Ze staan te schreeuwen en te slaan op de borden om alle renners aan te moedigen. Allez tutu wordt meermaals geroepen en ik loop weer met een smile. Als ik de tribunes zie loop ik zo links als mogelijk, mijn man staat aan die kant en ik spot hem direct! Ik maak nog een kleine buiging voor de finish voordat ik erover heen ren en ik ben een Marathon Pour Tous finisher, De officiële uitslag is niet meer beschikbaar helaas, maar ik weet dat het onder de 5 uur was en mijn eigen geklokte tijd was 4,59,55.

Nachtwerk:
Het is ondertussen half 3, ik maak wat foto’s spreek met nog een aantal mensen uit de appgroep en loop naar het uiteinde. Ik krijg een beker en verderop kan je deze laten vullen met water. Ik ben het water ondertussen wel echt zat (niet het lekkerste water) maar weet ook dat het goed is om te drinken. Wanneer het finish gebied uitloop staat mijn man daar op mij te wachten. Er staat veel te eten wat je zelf mag pakken. Ik neem een stuk fruit en we lopen samen naar de metro. Als we daar aankomen blijkt de rij om bij de metro te komen boven te wachten, dus buiten. Ik heb geen zin in drukte en heel veel mensen vlak om me heen en vraag mijn man of hij het erg vindt om te lopen naar het hotel. Dit besluiten we te gaan doen. Stiekem hoop ik dat er ergens nog een kroegje of avondwinkel open is, ik zou wel een finisher biertje willen drinken, maar helaas. Na een uur lopen komen we aan bij het hotel. Om iets voor 5 lig ik gedoucht en al in mijn bed, ik ben moe en kapot en wil de volgende dag weer naar het supporterspunt om ook Sifan aan te moedigen, maar wanneer om 7 uur de wekker gaat begin ik de dag in bed tot ik op moet staan om te gaan ontbijten. Bij het ontbijt zie ik Sifan winnen en dan begint onze dag, de dag waarbij we uitgenodigd zijn bij de ambassadeur, waar de minister president ook nog even aansloot en die we afsloten bij het Team NL huis. De Marathon pour Tous wat een ervaring! Nu op naar New york de laatste van de 6 majors!