Tokyo Marathon 2024 – raceday

Verhaal over de Tokyo marathon

De Tokyo marathon, wow dat is gewoon al weer 4 maanden geleden dat ik op 3 maart aan de start stond in Japan. Wat overigens erg bijzonder was, echt heel erg goed georganiseerd en een hele ervaring omdat we daarna ook nog gingen rondreizen door Japan. Ondanks dat het zo lang geleden is wil ik jullie toch meenemen naar die ene dag, de dag waar ik me nog echt heel veel van herinner, maar ook weet dat ik tijdens het lopen mogelijk net wat te weinig genoten heb. Enfin laat ik beginnen want als je dit leest, wil je graag weten hoe deze dag verliep!

GOODMORNING – おはよう (Ohayō)

Het is vandaag zondag 3 maart, de wekker gaat erg vroeg, de avond ervoor was het zoeken naar een pastamaaltijd, maar toen die gevonden was ging die er ook goed in en bleek het in een gebouw te zijn vlak bij het hotel dus we waren ook mooi op tijd thuis. Rond half 5 ging de wekker

om half 7 te verzamelen in de lobby en de bus in te stappen rond kwart voor 7. We kwamen vlot aan bij het startpunt nog een groepsfoto en toen op naar de juiste startwave. Ik moest na de security checks, die vrij snel gingen, al snel plassen. Ik zag geen Dixies in eerste instantie maar wel dat je naar boven kon lopen, daar bleek een zee aan Dixies te staan, keurig verzorgd en veel vrijwilligers die je de weg wijzen. Ik kon dus vrij snel plassen maakte nog even een Instagram stories en ging vervolgens weer op weg naar het startvak. De start was pas om 9.10 en we stonden om half 8 dus al bij het startvak het was niet warm, gelukkig had ik een warme muts, een jas een vest en lange broek over mijn outfit aan getrokken. Deze kon je tot aan de start afgeven, zelfs nog wel erna, want in het begin stonden er veel vrijwilligers langs het parcours met vuilniszakken voor de kleding. Ik had het allemaal al uit dus daar hoefde ik mij niet druk om te maken. Tijdens het wachten waren we met een klein clubje Nederlanders vanuit de organisatie waar ik mee was, die dus in hetzelfde startvak stonden. We hadden het gezellig, gingen nog een keer weer plassen en stonden toen braaf in een georganiseerde rij waardoor het eigenlijk allemaal nog vrij vlot ging. Uiteindelijk het startvak in en toen begon het toch wel echt te kriebelen!!

Lets go – さあ行こう(Sāikō)

De start, ik weet dat het vrij vlot was dat wij na het startschot voor de eerste lopers ook gingen starten, dat terwijl ik in vak F startte. Er was heel veel publiek was maar ook stil, ze waren aan het filmen of foto’s maken, de start liep wat naar beneden, ik keek naar mijn horloge want wilde niet te snel starten, maar ook niet te langzaam. Dat naar het horloge kijken deed ik eigenlijk de hele race en eigenlijk (achteraf) dacht ik teveel aan de tijd en had ik graag wat meer om me heen gekeken, al heb ik dat ook zeker wel gedaan. Het publiek in Tokyo blijft echter niet stil. Ze stonden te klappen en te cheeren, geen overweldigend gejuich maar ze stonden je zeker aan te moedigen. De supporters waren geweldig langs de kant, want ze waren er tijdens deze zonnige en voor mij ook wel warme marathon!

Tijdens de marathon loop je verschillende lussen, waarbij je aan de andere kant van de weg kan kijken naar de andere lopers. Rond de (voor mij) 14 km punt zag ik daardoor de elite heren en dames voorbij komen. Ik zag toen dus ook dat het voor Eliud als voor Sifan het er op dat moment niet goed voor stond. Ik liep ondertussen gewoon rustig gestaag verder, mijn man zou rond het 23 km punt staan, maar die kon ik niet ontdekken en bleek ik dus ook echt gemist te hebben. Volgens mij kwam ik Gabriëlla nog tegen toen zij aan de andere kant liep en ik rond het 25 km punt, ik weet het ook niet precies maar we gaven elkaar wel even een high five! Rond het 30 km punt zag mijn man en de cheerzone van de reisorganisatie en dat gaf een lekkere boost. Echter zakte ik na 32 km in, ik kwam er mentaal even niet door en had even een wandel momentje nodig en die kwamen af en toe nog terug, echter dan wel bij de waterposten. Echter het tempo kon ik na de 37 toch wel weer iets opvoeren, al moet ik zeggen enkel kilometer 37,38 en 39 gingen net boven de 6 min per kilometer, mijn horloge had overigens 43 km toen ik finishte gemeten en de laatste ging zelfs onder de 5 min per kilometer. Het maakt ook allemaal eigenlijk niet uit, want Tokyo was een avontuur op zich. Met net wat seconden boven de 4 uur kwam ik over de finish, eerlijk was ik daar dus een beetje teleurgesteld over, maar terwijl ik dat hardop zei verbeterde ik mij zelf dus ook direct, want het is geen kut tijd, het is een prachtige tijd en ik ben er trots op!

De verzorgingsposten waren goed geregeld, er waren meer dan genoeg Dixies onderweg. Ik heb heerlijk gekletst met andere hardlopers zowel Nederlands als Engelse, ik wenste Six star finishers succes waardoor je ook regelmatig even positief contact had. We renden langs prachtige gebouwen en de camera posities (foto’s) werden zo goed aangegeven dat je je er ook lekker op kon voorbereiden. Geen bekers op de weg bij de posten, afval zoals een leeg gelletje kon je dan weer afgeven aan een vrijwilliger die bijna om de 50 meter langs de route liepen.

FINISH – 仕上げる(Shiageru)

Na de finish was het voor alle deelnemers die niet ui Japan kwamen een vaste route, waar we richting de bussen (touringcars van reisorganisaties) geleid werden om naar je hotel te brengen. Ik maakte nog wat foto’s draaide me om en zag Diana over de finish komen (stond ook bij me in het startvak) Ze had een dik PR gelopen en samen liepen we vol trots terug naar de laatste cheerzone, want dat was immers op weg naar het hotel. Echt maakten we natuurlijk ook nog even wat mooie foto’s met medaille en poncho en tas met lekkers , liepen op een straat die afgesloten was en moesten het parcours over steken. De japanners lieten het toe, maar je kon ze zien denken.

Bij het hotel, wilde ik eerst een lekkere koffie en laat de Starbucks nou tegenover een ingang zitten. Ik dronk de koffie lekker op de kamer op en samen met manlief dronken we ook nog een biertje op de kamer. In de avond was het tijd voor de afterborrel! Dat vond ik echt heel leuk want zo kon iedereen onder genot van een drankje nog even lekker na kletsen. De supporters werden gehuldigd voor hun harde werk langs de lijn, met een eigen medaille. Vervolgens gingen we met een aantal uit eten om de avond met Sake en lekkere Japanse gerechtjes af te sluiten! Wat een dag wat een marathon en die sake smaakte echt TOP!